MORE & MORE
More & More
'นอกจากเพื่อนแล้ว
หมวยเล็กเคยเห็นเค้าเป็นอย่างอื่นอีกป่ะวะ?'
***เราแทรกเพลงที่คิดว่าเข้ากับเรื่องมาด้วยลองกดฟังดูนะคะ
เพราะหมวยเล็กเป็นคนสำคัญของตี๋
ตี๋เลยไม่ชอบเลยเวลาที่หมวยเล็กร้องไห้
หมวยเล็กจะรู้ไหมว่ารอยยิ้มของหมวยมีค่ากับตี๋มากขนาดไหน
ทุกครั้งที่หมวยร้องไห้
ตี๋จะต้องหาสาเหตุแล้วจัดการมันทุกครั้งไป
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเคย...
หมวยไม่ได้ร้องไห้เพราะทะเลาะกับพี่ตี๋ใหญ่
หมวยไม่ได้ร้องไห้เพราะงอนเตี่ย
หมวยไม่ได้ร้องไห้เพราะโมโหที่โดนไอ้บอยแกล้ง
“พี่อาร์มเค้าบอกว่าเค้าไม่รักกูแล้ว
เค้าบอกว่ากูไม่น่ารักเหมือนเดิม”
หมวยสะอื้นหนัก
ตี๋ถึงได้รู้ว่าหมวยรักพี่อาร์มมากแค่ไหน
แน่นอนว่าคงไม่ต่างจากที่ตี๋รักหมวย
นั่นดิ...
ตี๋ก็อยากถามพี่อาร์มเหมือนกัน
ว่าที่หมวยเป็นแบบนี้มันไม่น่ารักยังไง
ทำไมถึงกล้าทำให้หมวยเสียใจ
“เอาหน่าใจเย็นๆ”
จริงๆก็อยากด่ามันออกมาอยู่หรอก
แต่ก็รู้อีกว่าหมวยคงไม่ยอมให้ใครมาด่าพี่อาร์มง่ายๆ
ถึงจะเป็นตี๋ก็เถอะ...
ไม่มีสิทธิ์ไปด่าคนที่หมวยรักหมดใจได้หรอก
ตี๋ปลอบพร้อมกับดึงกระดาษทิชชูออกจากห่อให้หมวยเอาไปสั่งน้ำมูก
เวลาร้องไห้จมูกหมวยเล็กจะแดงก่ำ
พอร้องไห้หนักๆก็จะบ่นปวดหัว
วันต่อมาก็จะไข้ขึ้น
เป็นแบบนี้มาตลอด
“กลับบ้านกันเหอะ...ป่านนี้เฮียกับเตี่ยรอกินข้าวแล้ว”
ตี๋มองตามหมวยที่พยายามกลั้นสะอื้น
อย่างน้อยก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว
“อืม...อย่าลืมกินยาก่อนเข้านอนด้วยล่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกหน่า”
“เดี๋ยวก็ไม่สบายอีก”
หมวยเล็กเบะใส่อีกรอบ
พอโดนใส่ใจแบบนี้ก็เหมือนเด็กที่โดนโอ๋
ยิ่งถูกดึงไปกอดก็ยิ่งอยากร้องไห้หนักกว่าเดิม
ตี๋เป็นคนที่หมวยพึ่งพาได้เสมอ
คอยอยู่ข้างๆจนไม่รู้ว่าถ้าขาดไปจะเป็นยังไง
“เค้าเป็นห่วงหมวยนะ”
“ขอบใจนะตี๋”
.
.
.
“แล้วมึงไม่บอกมันไปให้จบๆวะ
มัน-โสด-แล้ว-นะ-เว้ย”
สิ้นเสียงไอ้เสือเพื่อนร่วมคณะตี๋ก็ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า
ไม่มีทางที่หมวยจะรับความรู้สึกของเขาได้หรอก
สำหรับหมวย...
ตี๋เป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้นแหละ
“ทำไมจะไม่ได้วะ”
“หมวยเล็กรับไม่ได้หรอก” ตี๋บอกเสียงอ่อน
“มึงกลัวมันรับไม่ได้หรือมึงไม่กล้าบอกมันกันแน่วะ?”
พอโดนแทงใจดำตี๋ก็ได้แต่เงียบเถียงไม่ออก
ก็ตี๋กลัวจริงๆอย่างที่เสือมันบอกนั่นแหละ
กลัวว่าถ้าบอกไประยะห่างระหว่างเราสองคนจะไกลกว่าเดิม
ตี๋เลยเลือกรักษาระยะที่คิดว่าปลอดภัย
อยู่ในที่ที่อุ่นใจว่ายังไงก็ยังมีหมวยอยู่ใกล้ๆ
ไม่ได้หนีห่างไปไหน...
เหมือนคนที่เคยบอกความรู้สึกกับหมวยแล้วหมวยไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกัน
ตี๋กลัว...
“มึงเอาแต่กลัวงั้นชาตินี้ก็ทนดูหมวยมันมีแฟนเป็นคนอื่นไปแล้วกัน”
.
.
.
“พี่อาร์มทักมาหรอ?”
“อืม” หมวยตอบขณะกดล็อคหน้าจอ
“ยังไม่บล็อกพี่เค้าไปอีกหรอ”
หมวยส่ายหน้า
ก็จะให้ทำยังไงได้ล่ะ
หมวยยังรักเค้าอยู่นี้
“หมวยเค้าทำแบบนี้กับมึงมากี่รอบแล้ว
สัญญาว่าจะเลิกๆแล้วก็นอกใจมึงทุกครั้ง” เจบอกเสียงดุ
โมโหกับคนที่เจ็บเท่าไหร่ไม่รู้จักจำจริงๆ
“มึงอะอย่าดุกูดิ กูก็พยายามตัดใจอยู่”
“มึงก็พูดแบบนี้ทุกรอบแล้วก็กลับไปคืนดีกับเค้าทุกรอบ
มึงเป็นอะไร?เป็นบ้าหรอ?”
“เออกูคงบ้าจริงๆว่ะ”
หมวยเล็กยอมรับอย่างง่ายดาย
เจขยี้หัวจนผมที่อุตส่าเซ็ตมาอย่างดียุ่งเป็นรังนก
แต่ก็ยังไม่หายหงุดหงิด
“ทำไมมึงไม่ลองรักคนอื่นดูบ้างวะ...คนที่เค้ารักมึงจริงๆรักที่มึงเป็นมึงไม่ใช่แค่เพราะหน้าตามึงน่ารักอะ”
“ใครวะเจ?”
หมวยเล็กทำหน้างงได้ซื่อบื้อจนเจอยากจับแก้มกลมๆนั้นมาบีบให้ช้ำ
“คนใกล้ๆตัวมึงไง...ลองคิดสิว่ามีใครบ้าง”
หมวยทำหน้าคิดไม่ตก
แล้วก็เผลอร้องเสียงหลงหลังจากที่คิดอยู่นาน
“มึงชอบกูหรอ?”
ถามเสียงดังจนคนทั้งห้องหันมามอง
เจกรอกตาเมื่อเห็นว่าทุกคนหันไปซุบซิบกันเป็นที่เรียบร้อย
“กูไม่ชอบคนโง่ไอ้ฟาย”
“งั้นใครวะมึงบอกหน่อย”
“ไม่บอก...มึงก็กลับไปใช้หัวมึงคิดหน่อย
เอาเป็นว่าใกล้ตัวมึงมากๆใกล้กว่ากูแน่นอน”
หมวยเล็กเกาหัว
ได้แต่ทวนคำของเจในหัวช้าๆ
ใครวะ....
.
.
.
“หมวยเป็นไรเห็นเหม่อมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” ตี๋ถามตอนที่เดินกลับจากป้ายรถเมล์ด้วยกัน
“ไอ้เจ...”
ตี๋หยุดเดินพร้อมกับหมวยที่หยุดคิด
ตาเรียวมองคนตัวเล็กกว่าอย่างตั้งใจฟัง
“รอฟังอยู่นะ”
ตี๋บอกด้วยน้ำเสียงเอ็นดูเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าครุ่นคิด
“มันบอกว่ามีคนแอบชอบกูอยู่...อยู่ใกล้ๆ...มึงว่าใครวะ?”
รอยยิ้มของตี๋หายไปเพียงครู่เดียว
ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะกลับมาจุดอยู่ที่มุมปากนั้นอีกครั้ง
ตี๋เองก็อยากรู้ว่าในหัวใจของหมวย
จะมีตี๋เป็นตัวเลือกพวกนั้นบ้างไหม
“จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ?”
หมวยเล็กถอนหายใจ
“แม่งแอบเก่งจังวะ...”
“เดี๋ยวก่อนหมวย” ตี๋บอกให้หมวยหยุด
“อะไรวะ...เฮ้ย”
หมวยร้องตกใจตอนที่เห็นตี๋ก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าผ้าใบให้
จะชักเท้าหนีก็ไม่กล้า
เหมือนมือเท้ามันชาไปหมด
ทั้งๆที่ปกติมันก็ทำให้ประจำแท้ๆ
ทำไมครั้งนี้กลับรู้สึกไม่ชินไปได้วะเรา...
“เดี๋ยวก็หกล้ม”
‘เอาเป็นว่าใกล้ตัวมึงมากๆใกล้กว่ากูแน่นอน’
อยู่ดีๆคำพูดของไอ้เจก็ผุดขึ้นมาดังอยู่ในหัว
คนที่ใกล้หมวยเล็กมากกว่าเจ...
ทั้งจักรวาลก็คงมีแค่ตี๋คนเดียวเท่านั้น
หรือว่า...
.
.
.
“หมวยเป๊ปซี่ถุงดิ”
ตี๋ไม่ได้อยากกินเป๊ปซี่...
ถึงเป็ปซี่ที่หมวยทำจะอร่อยที่สุดในโลกก็เถอะ
ตี๋แค่อยากเจอหมวย
เพราะช่วงนี้เหมือนหมวยหลบหน้าตี๋
ไม่รู้ว่าทำไม...
แต่ตี๋ทนไม่ไหว
“เฮีย...”
“จะให้หมวยทำ”
พอได้ยินตี๋เสียงแข็งทั้งเฮียทั้งหมวยก็เหมือนหุ่นยนต์ถูกป้อนคำสั่ง
เฮียถอยหลังกลับเข้าบ้าน
ส่วนหมวยก็เดินไปที่ถังน้ำแข็ง
“อ่ะ...สิบสามบาท”
หมวยยื่นถุงเป๊ปซี่ให้ทั้งที่ไม่ยอมมองหน้าตี๋
มันไม่ปกติแน่นอน
“หมวยเป็นไรป่าว?”
ตี๋ก้มลงไปมองหมวยที่เอาแต่ก้มมองพื้น
พอเห็นว่ากำลังจ้องตากับตี๋อยู่คนตัวเล็กกว่าก็สะดุ้งตกใจอย่างกับเห็นผี
“ป่าวๆ...ไม่ได้เป็นไร” หมวยตอบตะกุกตะกัก
“หมวยหลบหน้าเค้าอยู่”
“ไม่ได้หลบจะหลบทำไม?”
“นั่นดิเค้าก็อยากรู้” ตี๋ถามเสียงแข็ง
นี่เขาทำอะไรผิด
ไม่ซักอย่างแล้วอยู่ดีๆมาโกรธกันทำไม?
“ก็ไม่ได้หลบไงวะ...อย่ามาหาเรื่องนะ”
หมวยขมวดคิ้วจนหน้าผากย่น
“ไม่ได้หาเรื่องแต่เค้าไม่ชอบให้หมวยเป็นแบบนี้กับเค้า”
หมวยถอนหายใจแล้วเดินออกจากบ้าน
ไม่อยากทะเลาะกับตี๋ให้ใครได้ยิน
ยังไงก็คุยกันให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่า
“มานี่ไปคุยกันหน่อย”
.
.
.
“มึงชอบกูใช่ไหม?”
หัวใจของตี๋เหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะแล้วกลับมาพองโตขึ้นด้วยความหวังเล็กๆ
หมวยเล็กรู้แล้วงั้นหรอ
แล้วหมวยเล็กจะรู้สึกเหมือนกันไหมนะ
“เค้า...”
“แต่มึงเป็นเพื่อนกู...เพื่อนที่กูรักที่สุดมึงเข้าใจไหมตี๋”
พอพูดจบ
ก็เหมือนหมวยเล็กเอาเข็มมาเจาะหัวใจที่กำลังพองฟูของตี๋จนฟีบแบน
นั่นไงล่ะไอ้เสือ...
กูบอกมึงแล้วว่ากูกับหมวยมันเป็นไปไม่ได้
‘มึงเอาแต่กลัวงั้นชาตินี้ก็ทนดูหมวยมันมีแฟนเป็นคนอื่นไปแล้วกัน’
กูคงต้องทนไปเรื่อยๆจริงๆล่ะวะ
แม่ง...เจ็บชิบหาย
“เค้ารู้หมวย...หมวยคงรักเค้าแบบที่เค้ารักหมวยไม่ได้”
หมวยรู้สึกผิดทันทีที่เห็นแววตาเจ็บปวดของตี๋
หมวยไม่อยากให้ตี๋เสียใจเลย
ตี๋ไม่เคยมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นเลย
ตี๋ผิดหวังมากหรือเปล่านะ?
“ตี๋...”
“เค้าไม่เป็นไรหรอกหมวยแต่แบบ...นอกจากเพื่อนแล้วหมวยเล็กเคยเห็นเค้าเป็นอย่างอื่นอีกป่ะวะ?”
.
.
.
แบบอื่น...
แบบอื่นนี่มันยังไงวะ
หมวยนอนกอดหมอนขมวดคิ้วอยู่บนเตียง
พอคิดไม่ออกก็ได้แต่พลิกตัวไปมาจนเฮียที่นอนอยู่ชั้นบนตื่น
“หมวยทำไมมึงยังไม่นอนอีก”
หมวยเล็กตัดสินใจไม่นอนต่ออีกแล้วปีนขึ้นไปหาเฮียแทน
คนเป็นน้องทำหน้าเบ้ทันทีที่เห็นโปสเตอร์นู้ดแผ่นใหม่บนหัวนอนพี่ชาย
แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน...
หมวยเล็กมีเรื่องเร่งด่วนกว่านั้น
“มึงทะเลาะอะไรกับไอ้ตี๋?”
หมวยก้มหน้าพลางบีบหูตุ๊กตากระต่ายที่ตี๋ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด
ตี๋ให้อะไรก็ถูกใจหมวยไปหมด
อย่างตุ๊กตาตัวนี้ก็เป็นตัวโปรดของหมวย
“เฮีย...ตี๋มันชอบหมวย”
เฮียฟังแล้วหัวเราะหึเบาๆ
“นี่มึงเพิ่งรู้เรอะ?”
คนน้องทำหน้างง
นอกจากน่ารักแล้วตี๋ก็ไม่เคยเห็นน้องตัวเองมีความสามารถอะไรซักอย่าง
ที่เอาตัวรอดไปวันๆได้ก็เพราะหน้าตาน่ารักนี่ล่ะน้า
“หมายความว่าไงวะเฮีย?”
“ก็คนเค้ารู้กันหมดแล้วว่ามันชอบมึง
มีแต่มึงนั่นแหละที่ไม่รู้”
หมวยหดคอลงอย่างรู้สึกผิด
งั้นที่หมวยชอบไปปรึกษาตี๋เรื่องพี่อาร์มบ่อยๆล่ะ
ตี๋จะรู้สึกยังไง?
“แล้วไงต่อล่ะ?มึงไม่ได้ตอบตกลงมันไปใช่ไหม”
หมวยพยักหน้าให้พี่ชายที่เหมือนจะรู้ไปหมดทุกอย่างบนโลก
พอเห็นน้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
ก็อดสงสารขึ้นมาไม่ได้
“แล้วมึงได้ลองคิดบ้างหรือยังว่ามึงรู้สึกยังไงกับมัน”
“ตี๋เป็นเพื่อน...” หมวยตอบเสียงเบา
“แน่ใจนะว่าถ้าวันนึงมันเห็นมึงสำคัญน้อยลงมึงจะโอเค?”
“เฮียพูดอะไรอะ ทำไมต้องสำคัญน้อยกว่าเดิม?”
แค่นึกขึ้นมาหมวยก็รับไม่ได้
“ก็ถ้ามันมีแฟน
ยังไงมันก็ต้องให้เวลาแฟนมากกว่าเพื่อนอย่างมึงอยู่แล้ว”
หมวยส่ายหน้าหงุดหงิด
ยอมไม่ได้...
“แต่หมวยมาก่อนนะเฮีย”
“ตอนมึงคบกับไอ้อาร์มมึงให้เวลาใครมากกว่ากัน...ไอ้ตี๋หรือไอ้อาร์ม?”
ก็พี่อาร์มน่ะสิ...
ก็พี่อาร์มเป็นแฟนหมวยนี่
“มึงคิดดูให้ดีว่ามึงรู้สึกยังไงกับมัน”
.
.
.
หลังจากวันนั้นตี๋ก็ยังไม่เคยหายไปจากชีวิตหมวย
ทุกอย่างยังปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง
เหมือนกับว่าเรื่องวันนั้นไม่ได้เกิดขึ้น
“มิน...เราขอคุยด้วยหน่อยสิ”
หมวยหันไปมองเจ้าของเสียง
เป็นจูน ดาวมหาลัยตอนที่หมวยอยู่ปีหนึ่ง
หมวยเล็กรู้สึกเลยว่าตอนนี้โต๊ะที่ตัวเองนั่งอยู่กลายเป็นจุดรวมสายตาของคนทั้งลานไปแล้ว
ใครๆก็เชียร์คู่นี้กันทั้งนั้น
คนหล่อก็ต้องคู่กับคนสวย
หมวยเองยังเคยยุให้ตี๋จีบจูนเลย...
แต่วันนี้มันแปลกๆว่ะ...
“คุยตรงนี้ก็ได้มั้งจูน” ตี๋บอกแต่จูนส่ายหน้า
“อยากคุยกันสองคนน่ะ”
อยู่ดีๆก็เหมือนกลายเป็นส่วนเกินไปซะอย่างงั้น
หมวยพยักหน้าเข้าใจแล้วรีบร้อนกวาดทุกอย่างลงกระเป๋า
ไม่รู้ว่าความไม่พอใจนี้หมายความว่ายังไง
หมวยเล็กรู้แต่ว่าต้องออกมาจากที่ตรงนั้นให้ไวที่สุด
ก็ดีแล้วนี่...
ตี๋จะได้มีแฟนซักที
แฟนที่เหมาะกับตี๋มากๆยังไงล่ะ
.
.
.
“เป๊ปซี่ใส่ถุงหน่อยดิหมวย”
หมวยเล็กสะดุ้งเฮือกใหญ่ทันทีที่ได้ยินเสียงคนที่หลบหน้ามาเป็นอาทิตย์
เจอกันที่ตลาดตอนเช้าก็ไม่ทัก
อยากกินขนมปังสังขยาแทบตายแต่พอเห็นตี๋ยืนอยู่หน้าร้านหมวยก็หายอยากกินซะดื้อๆ
“นี่เค้าเอามาฝาก” ตี๋ยื่นถุงขนมปังสังขยาของโปรดให้หมวย
พอหมวยหน้ามือยื่นมืออกไปรับตี๋ก็ชักมือกลับ
หมวยลืมตัวยู่หน้าไม่พอใจใส่
“หลบหน้าเค้าอีกแล้ว...ทำไมมีอะไรชอบไม่พูดตรงๆ”
“ใครหลบหน้ามึง”
ก็มึงไงครับคนเก่ง...
ตี๋อยากจะตะโกนกลับไปแต่ก็ยังใจเย็นกับคนตัวเล็ก
“มีเรื่องอะไรจะถามเค้าไหม?”
“เอาขนมมาล้อกูหรอเห็นกูเป็นหมูหรือไง?”
“ถามมาก่อนสิเดี๋ยวจะยกให้ทั้งถุงเลย”
หมวยกอดอกแล้วทำหน้าบึ้งใส่
ถามก็ได้...
ที่ถามนี่ไม่ได้อยากรู้นะ
แต่อยากกินขนมปังสังขยาต่างหาก
“มึง...มึง...”
“จูนมาขอคบด้วยแต่เค้าไม่ได้คบกับจูน
เค้าบอกจูนว่าเค้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว”
“กูยังไม่ได้ถามเลย”
หมวยก้มหน้าเพราะไม่อยากให้ตี๋รู้ว่ากำลังเขิน
ตี๋หัวเราะเบาๆแล้วยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กของเขา
“ก็เค้าอยากตอบเอง”
“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”
หมวยบ่นตอนที่รับถุงของโปรดมาไว้ในมือ
“แต่เค้าจะมาถามหมวยอีกรอบ...ว่าหมวยแน่ใจแล้วนะเรื่องวันนั้น”
พอถามจบทั้งคู่ก็ได้แต่เงียบไป
ตี๋เองก็ไม่เร่งรีบจะเอาคำตอบ
เพราะถึงตั้งใจจะตัดใจจากหมวยจริงๆซักที
แต่ก็ยังแอบให้ความหวังตัวเอง
เผื่อว่าหมวยจะเปลี่ยนใจมามองเขาบ้าง
ก็แค่นั้นเอง...
“ตี๋...”
“อืม?”
“มึงสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทำให้กูเสียใจ”
ถ้าสำคัญน้อยลงหมวยคงยอมไม่ได้
หมวยต้องเป็นคนสำคัญที่สุดของตี๋สิถึงจะถูก
“?”
“สัญญาสิวะ”
“สัญญาอะไรอะเค้างง?” ตี๋ทำหน้างง
“ก็วันนั้นมึงถามอะไรเล่า?”
ตาเล็กๆของตี๋เบิกได้กว้างที่สุดก็วันนี้
พอเห็นหมวยเล็กยืนแยกเขี้ยวใส่ตี๋ก็ทรุดตัวลงไปหัวเราะกับพื้น
ทั้งดีใจ ทั้งโล่งใจ
ที่ในที่สุดหมวยเล็กก็ยอมรับเขาซักที
“สัญญาสิ”
หมวยเล็กนั่งลงข้างๆแล้วยื่นนิ้วก้อยมาให้
ตี๋ยื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปเกี่ยวเอาไว้
หมวยไม่รู้หรอกว่าตี๋สัญญากับตัวเองไว้นานแค่ไหนแล้ว
ว่าจะไม่ทำให้หมวยเล็กเสียใจ...
“เค้าจะดูแลหมวยเล็กเองนะ”
“อือ...สัญญาแล้วนะ”
-END-
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น