HAPPILY EVER AFTER
หลายต่อหลายครั้งที่ผมอยากขอบคุ
คนที่ดึงผมขึ้นมาจากโลกมืดที่
แต่บางครั้งผมก็รู้สึกผิดต่อคุณ
ถ้าคุณรู้ว่าผมสกปรกแค่ไหน
คุณยังจะรักผมได้อีกไหมนะ...
ผมไม่รู้...
ไม่กล้าแม้แต่จะคิด
ได้แต่ซ่อนมันไว้ให้ลึกสุดของก้
พยายามไม่ให้คุณระแคะระคาย
ภายใต้ใบหน้าที่คุณหลงไหล
คุณอยากรู้ไหมว่าผมปิดบั
"คุณพ่อปล่อยผมครับ"
ผมปัดมือคู่นั้นอย่างนึกรังเกี
เบื้องหน้าเราเป็นพ่อลูกที่รั
แต่ใครจะรู้
ว่ามันแนบแน่นจนเป็นเงื่อนตาย
ที่ยิ่งดิ้นหนี
มันยิ่งรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
เหมือนมันต้
"มินกิ...คืนนี้ค้างที่บ้านนะพ่
ผมเกลียดคำว่าคิดถึงของคนคนนี้
เกลียดสายตาเว้าวอนเชื้อเชิญ
ที่เมื่อนานมาแล้วเคยทำให้เด็
หลอกล่อให้เดินเข้าไปสู่ประตู
ที่ปิดสนิททันทีที่เด็กชายก้
มันคงคิดว่าเขาไม่มีทางขึ้
"วันนี้พี่มินฮยอนมาด้วยผมต้
มันทำหน้าเสียดาย
ไอ้ชาติชั่ว!
ผมอยากกร่นด่ามัน
อยากแสดงความเกรี้ยวกราดที่
อยากทำให้มันเจ็บปวดที่สุด
เหมือนที่มันทำกับผม
แต่ผมจะให้คุณรู้ไม่ได้...
คุณคงเดินเล่นอยู่ในสวน
ชื่นชมดอกไม้นานาพรรณที่คุณพ่
เพราะอยากให้ผมเปิดหน้าต่
น่าสะอิดสะเอียน
มันคิดว่าทำแค่นี้แล้
ต่อให้มันตาย
ผมก็ไม่กลับมา
"ให้มันกลับไปก่อน"
"เรียกพี่มินฮยอนดีๆสิครับคุณพ่
มันทำหน้าไม่พอใจ
ที่ผมให้ความสำคัญกับคนอื่
มันคงคิดว่าการที่ผมตกเป็นของมั
ผมจะรักมัน...
โลกมันโหดร้ายอย่างนี้เอง
"ให้กลับไปก่อนไม่ได้หรอกครับผม
"จะไม่กินข้าวกับพ่อก่อนกลับหรอ
"ไม่ครับไม่อยากรบกวน"
มันปรี่เข้ามากอดผม
พอมันเข้าใกล้
ความกลัวที่ผมคิดว่าเก็บมันได้
ก็พวยพุ่งออกจากส่วนที่ลึกที่สุ
ผมตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดน่
ยืนนิ่งให้มันใช้จมูกเย็นๆกับลิ้
ปล่อยให้มันล้วงมือสากหยาบกร้
โดยไม่อาจต่อต้าน...
ผมเกลียดตัวเองเหลือเกิน
"ถ้าลูกร้อง...มันจะรู้นะ" มั
ผมเกลียดโลกใบนี้เหลือเกิน...
.
.
.
"มินกิ...เป็นอะไรหรือเปล่าเงี
แค่ได้ยินเสียงคุณผมก็
ยิ่งเห็นคุณมองด้วยความงุนงง
ผมยิ่งกลัวว่าคุณจะรู้เข้า
ผมเหมือนวัวที่มีแผลเหวอะวะเต็
ยิ่งหวาดระแวงก็ยิ่งทำให้ดูน่
"เปล่าครับ" ผมตอบเสียงเรียบแม้
"คิดถึงคุณพ่อหรอเรา?"
เพราะคุณเป็นคนดี
โลกในสายตาคุณจึงได้สวยงามราวกั
งดงามจนผมอยากเป็นส่วนหนึ่
แต่ก็คงเป็นได้แค่จุดด่
"ครับ...ท่านอยู่คนเดียว"
"งั้นเราไปอยู่เป็นเพื่อนท่
อยู่กับมันน่ะหรือ...
ผมส่ายหน้า
รีบปฏิเสธจนคุณหัวเราะใส่
"ทำไมล่ะ"
"มินกิอยากอยู่กับพี่ครับ" เมื่
แล้วคุณก็จะทำเป็นไม่สนใจ
"พี่ก็อยากอยู่กับมินกินะ"
"งั้นคืนนี้กอดมินกิหน่อยนะครับ
"หืม...อะไรเนี่ยไม่อายคนแล้
ผมต้องการคุณ
ต้องการอ้อมกอดของคุณมาลบร่
ผมเกลียดมัน...
อยากให้คุณกอดผมแน่นๆ
กอดผมแรงๆ
จนกว่าผมจะหมดแรงแล้วหลั
แต่ผมจะมีความสุขได้ยังไง
ถ้ายังมีมันอยู่ในชีวิตแบบนี้..
ผมต้องกำจัดมัน
ทางเดียวที่มันจะหายไปจากชีวิ
ผมต้องฆ่ามัน!
.
.
.
แผนการเริ่มจากผมค่อยๆใส่พิ
พืชชนิดนี้มีฤทธิ์ร้ายแรง
คุณเคยเล่าให้ผมฟังบ่อยๆถึงที่มาของชื่อของมัน
**'เบลลาดอนน่าถูกตั้งชื่อตาม เทพีอโทรพอส
พระองค์มีหน้าที่ตัดเส้นด้ายอายุของมนุษย์ทุกคนทำให้หมดสิ้นอายุขัยบนโลก
บ้างก็เชื่อว่าเป็นการเล่นคำจากวลีภาษาเกรโก-โรมัน
ที่หมายความว่า "จงอย่าทรยศสาวงาม" '
เป็นชื่อที่ไพเราะและมีความหมาย
เหมาะแก่การหยิบยื่นความตายให้คนอย่างมันเสียจริง
แค่ผมมาหามันที่บ้านมันก็ดี
ผมก็แค่มีซุปติดไม้ติดมือมา
นั่งมองมันกินซุปจนหมดถ้วย
ผมดีใจจนแทบเก็บอาการไว้ไม่ไหว
"อร่อยมากเลยลูก"
"ครับ...พรุ่งนี้ผมจะทำมาให้
"วันนี้ค้างที่บ้านพ่อไหม?" มั
ผมปล่อยให้มันทำ
ยืมมองมันส่งนิ้วของผมเข้าปากช้
เมื่อมันเริ่มหยามใจว่าผมโอนอ่
ผมก็ดึงมือผมออก
เก็บความรังเกียจไว้ภายในใจ
ที่ผมต้องทำคือใจเย็นเข้าไว้
"พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่ครับ"
ผมบอกมันแค่นั้นแล้วเดิ
อยากล้างมือให้หายแขยง
.
.
.
"วันนี้ไปหาคุณพ่อมาหรอครับ"
"ครับ"
"คุณพ่อเป็นยังไงบ้าง"
ไม่เข้าใจเลยว่าคุณจะห่วงมั
"ก็ดีครับ"
ผมเปลี่ยนเรื่องด้วยการสวมกอดคุ
กลิ่นหอมๆของคุณทำให้ผมมีความต้
อยากโดนคุณกอดอีกแล้ว...
"พี่ทำกับข้าวอยู่นะครับ" คุ
"ไม่หิวแล้ว"
"แน่ใจนะ"
"อือ"
สิ้นเสียงคุณก็ก้มลงมากดจูบ
ส่งปลายลิ้นอุ่นเข้
หยอกเย้าชักชวนให้ผมคล้อยตามได้
รสจูบของคุณราวเวทมนต์ที่
คุณอุ้มผมขึ้นตัวลอย
"อะ!"
"ไปที่เตียงกันดีกว่า"
คุณรู้ว่าผมชอบทำบนเตียง
เพราะผมเกลียดการถูกทำเหมือนเป็
เพราะมันทำกับผมไม่เลือกที่...
แต่คุณไม่ทำแบบนั้น
ทุกความปรารถนาของผม
คุณปรนเปรอให้...
นั่นทำให้ผมรู้ว่าผมก็มีหั
ผมชอบเวลาคุณพรมจูบบนตัวผม
คุณอ่อนโยน...
ค่อยเป็นค่อยไป
สัมผัสลูบไล้จากคุณนั่
จนรู้สึกเห่อร้อนไปทุกที่ที่
ความรักมันงดงามเช่นนี้นี่เอง
แม้แต่กิจกรรมที่เคยคิดว่าผิ
ยังกลับกลายเป็นเหมือนผลไม้
ผมรอให้คุณเข้ามาในตัวแทบไม่ไหว
แต่ก็รักความใส่ใจของคุณเช่นกัน
"ไปด้วยกันนะมินกิ"
"อือ...ค...ครับ"
คุณเร่งความเร็วเมื่อจุดสูงสุ
ทั้งผมและคุณก่ายกอดกันเมื่
ผมอุ่นใจที่มีคุณอยู่ใกล้
แต่ใจหนึ่งก็กลัวเหลือเกิน
.
.
.
"ทานอีกสิครับคุณพ่อ"
วันนี้มันลุกไม่ไหว
ผมจึงต้องมาป้อนซุปถึงข้างเตี
ห้องนอนห้องเดิมที่ให้ความรู้สึ
มีแต่ความทรงจำเลวร้ายเสี
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่...
ผมเดินเข้ามาหามันเองถึงในห้อง
ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ที่จะได้เห็นไอ้แก่วิปริตนี่
ยิ่งได้ยินเสียงมันไอ
เสียงหายใจหอบหวีดหวิว
เห็นดวงตาอิดโรยเหมือนคนใกล้ตาย
ผมยิ่งยินดี...
"ทานซุปให้หมดนะครับจะได้ทานยา"
.
.
.
"มินกิ"
ผมผวาจนนั่งไม่ติดเก้าอี้
เป็นคุณเองที่เรียกผม
ในมือมีซองสีน้ำตาลที่ผมไม่
แต่คุณเห็นเข้าเสียแล้ว
ผมปรี่เข้าไปแย่งมันแต่คุณกลั
"พี่มินฮยอน...คืนมาให้ผม" ผมสั่
แน่นอนว่าคุณต้องตกใจ
เพราะไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้
เพราะผมไม่ใช่มินกิผู้อ่
ไม่...
ผมไม่เคยเป็น...
แต่เพราะความรักมันสร้างตัวตนนั้
เห็นหรือยังว่าผมมันชั้นต่ำแค่
"นี่มันอะไรกัน"
"ผมสั่งให้คืนมา!"
"มินกิ!" คุณตะแบงเสียงใส่
สัตว์ร้ายในตัวผมถึงได้หายกลั
ผมกลายเป็นคนดีของคุณอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้สายตาของคุณมันเปลี่
นั่นล่ะที่ผมกลัวมาตลอด
"พี่มินฮยอนฟังมินกิก่อน"
"เอายานี่มาทำอะไรมันยาพิษไม่
ผมขโมยมันมาจากคุณยังไงละ
แค่เห็นปราดเดียวคุณก็รู้ใช่
"เราเอาไปให้ใคร...คุณพ่อหรอ?"
เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ผมเชิ่ดหน้
สัตว์ร้ายออกมาทำหน้าที่ตามสั
ไม่รู้สึกผิดไม่สำนึกไม่กลั
ผมกลัวมามากเกินพอแล้ว...
ถึงเวลาที่ต้องสู้เพื่อตัวเองซั
"เพราะอะไรมินกิบอกพี่ได้ไหม" คุ
ทั้งสายตา
ทั้งน้ำเสียง
มันฟ้องทั้งหมด
"ผมเกลียดมัน"
"แต่เขาเป็นพ่อของเรานะ"
พ่อ...
โอ๊ยให้ตายเถอะมันเนี่ยนะพ่อ
อยากหัวเราะให้เหมือนกับว่าวั
ชีวิตจริงๆ
"มันไม่ใช่พ่อผมมันก็แค่ไอ้แก่
"พอ...หยุด!" คุณสั่งเสียงดุแล้
"ทำได้ยังไง?พี่ถามว่าทำได้ยั
ผมจ้องมองคุณด้วยสายตาที่พร่
คุณก็ยังคงมองเห็นแต่สิ่
ผมเองก็อยากมองโลกผ่านสายตาคู่
หากแต่เพียงผมไม่ผ่านชีวิตที่บั
เราคงมีความสุขกันมากกว่านี้
"มันเอาผมเป็นเมียมันไม่รู้กี่
ในขณะที่คุณปล่อยมือจากตั
ผมก็ทรุดลงไปกอดตัวเองเพียงลำพั
จบแล้ว...
ความสุขของผม
ไม่มีคำว่านิรันดรหรอกในชีวิ
"หมายความว่ายังไง?"
ผมสะอื้น...
น้ำตาไหลไม่ขาดราวกับทำนบแตก
"ทำไมไม่บอกพี่"
"ผมกลัวพี่เกลียดผม"
มือของคุณอุ่นซ่านไปถึงหัวใจ
ผมไม่อยากเสียมันไปเพี
"ถ้ามันไม่ตายๆไปซะ...ผมก็ไม่มี
"พี่จะทำยังไงกับเราดีมินกิ"
"พี่เกลียดผมไหม?"
คุณส่ายหน้า
ในดวงตาเป็นประกายคู่นั้น
มักเห็นความสวยงามอยู่เสมอ
แม้แต่คนสกปรกอย่างผม...
พี่ก็ยังมองเห็น
"เราจะหนีไปด้วยกัน"
"พี่ไม่กลัวผมหรอ...ผมทำเรื่
.
.
.
ผมกลายเป็นจุดสีดำที่แผ่เปื้
คุณจะเสียดายไหม
ที่เลือกความรักมากกว่าความถู
คุณจะเสียดายไหม
ที่โลกสีสันสวยงามของคุณ
ถูกสีดำของผมย้อมไปเสียแล้ว
อย่างนั้นมันจะดีหรือ
"คุณพ่อเสียแล้วเมื่อเช้านี้"
คุณเดินมาบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ไม่เหมือนคุณคนเดิม
"ไม่เป็นไร...ไม่ต้องกลัวจากนี้มินกิจะมีความสุข"
แค่มีคุณ
จะโลกสีดำหรือสีขาวก็ไม่สำคัญ
จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น