☔️ Pusan in the rain ☔️

   'ฝนตกตอนนี้อีกแล้ว'

   ชเว มินกิอายุ16ปี บ่นพึมพำขณะที่ยื่นมือออกเล่นน้ำฝน คิ้วสวยขมวดเป็นปมเหมือนกับผูกโบว์ด้วยความหงุดหงิด
รู้อย่างนี้เอาร่มมาก็ดีไม่น่าขี้เกียจเลย

   "โอ๊ะ!มินกิ...นายลืมร่มอีกแล้วหรอ?"เสียงของคนคุ้นเคยดังมาจากทางด้านหลัง แน่นอนเป็นคนที่เขารำคาญไม่อยากเข้าใกล้มาตลอด

   "ไม่รอบคอบเลยน้าาา"

   คนน่ารำคาญฮัง มินฮยอน เพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนร่วมหมู่บ้าน 

   นายเอาแต่พูดเหน่อๆด้วยหน้าหล่อๆแบบนั้นได้ยังไงนะ?

   "ไม่ได้ดูพยากรณ์อากาศหรอ?"

   "ถ้าดูจะยืนติดฝนแบบนี้หรอ?" มินกิแหวกลับไปในทันที ตากลมสวยมองค้อนจนตาเขียวแต่มินฮยอนก็ยังคิดว่ามัน

เหมาะกับคำว่าน่ารักมากกว่าน่ากลัว

   "แล้วจะกลับบ้านยังไง?" เขาถามเสียงเรียบพยายามอย่างมากไม่ให้หลุดขำออกมา ไม่งั้นเจ้ากระต่ายเอาเขาตายแน่

   "ไม่รู้!"

   "โอเค...งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ"

   มินกิมองคนกวนที่ส่งยิ้มหวานแล้วเดินกางร่มจากไป ไอ้คนไร้น้ำใจนั้นไม่คิดจะชวนกันเลยสักคำ 

   "ไอ้บ้าเอ้ย!!" ว่าแล้วก็หลับหูหลับตาออกแรงเตะอากาศสุดแรง คิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นฮวัง มินฮยอนสุดหล่อของสาวๆทั้งโรงเรียน

   "นี่..." 

   เสียงคุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง พอลืมตาก็เห็นว่าคนตรงหน้าเขาเป็นฮัง มินฮยอนจริงๆที่ไม่ได้ถูกเตะแถมยังมีหน้ามายิ้ม

ล้อเลียนเขาอีก ใครจะกวนประสาทกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

   "ไหนๆบ้านเราก็ไปทางเดียวกัน...เดินไปด้วยกันไหมล่ะ?"

   คำถามที่หวังดีแต่กลับทำให้คนฟังนึกหมั่นไส้ มินกิยกมือขึ้นกอดอกแล้วหันหน้าไปอีกทางแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

   "ไม่ไปก็ไม่เป็นไรนะ แต่ดูเหมือนจะตกหนักแบบนี้ไปอีกนานเลยแล้วก็โรงเรียนตอนมืดๆอ่ะนะ...." 

   มินกิมองตามมือของคนพูดที่ยื่นมือออกไปเล่นน้ำฝน 
   โรงเรียนตอนมืดๆ...ไอ้ฮัง มินฮยอนคนบ้า รู้ทั้งรู้ว่าคนกลัวผียังจะมาหลอกกันอีก!

   "ไปก่อนนะมินกิ..." พูดเสร็จก็หันหลังให้

   "เดี๋ยวๆๆๆ!"

   คนตัวสูงยิ้มแป้นก่อนจะซ่อนสีหน้าเป็นเรียบเฉยเมื่อหันกลับมาหาคนตัวเล็กที่เอาแต่ทำหน้าหงุดหงิด

   "เปลี่ยนใจแล้วหรอ?"

   "ใช่!"

   "พูดไม่ดีเลยนะเนี่ยจะให้ไปด้วยดีไหม? ไหนลองเรียกเราว่า'พี่มินฮยอน'ก่อนสิ"

   "ย๊า!ฮัง มินฮยอน!" เจ้าของเสียงแหวเตะเข้าที่หน้าแข้งคนตัวสูงอย่างเต็มแรง 

   "โอ๊ยยยยยย!" 

   "แกล้งดีนักนี่!"

   มินกิยืนกอดอก ทำเป็นไม่สนใจคนตัวสูงที่ตอนนี้ก้มลงไปกุมหน้าแข้งแล้วร้องโอดโอยน่าสงสาร 

แต่เขาไม่ยอมหลงกลฮวัง มินฮยอนง่ายๆหรอก 

   "ลุกขึ้นมาเลยไม่เจ็บขนาดนั้นซักหน่อย"

   "โอ๊ยยยยยย~"

   "อย่าแกล้งร้องนะไม่เชื่อหรอก"

   ".........."

   "น...นี่เจ็บมากหรอ?"

   ".........." ดวงตาเรียวเล็กๆคลอไปด้วยน้ำตาจนมินกิผงะถอยหลัง ไม่คิดว่าเขาจะทำให้มินฮยอนเจ็บจนร้องไห้ได้

   "ฮัง มินฮยอนคือออ...เราขอโทษ นี่อย่าร้องไห้สิเราไม่ได้ตั้งใจนะ"

    เขาชอบจริงๆเวลาถูกมินกิเรียกว่า 'ฮัง มินฮยอน'

    เหมือนกับว่าชื่อเขามันเพราะขึ้นเวลาที่ถูกเรียกด้วยเสียงของเจ้ากระต่าย 

   ".........." 

   "เป็นไงบ้างอ่ะยืนไหวไหม?"

   "เหมือนจะหัก"

   "หักเลยหรอ?ทำยังไงดีอ่ะ...ขึ้นหลังเรามาเดี๋ยวเราพานายไปส่งที่โรงพยาบาลเอง!"

   ชเว มินกิทำอะไรไม่ถูกสุดท้ายก็เป็นฝ่ายร้องไห้ออกมาซะเอง เพราะทั้งกลัวความผิดและรู้สึกผิดในขณะเดียวกันที่ตัวเองเป็นคนทำให้เพื่อนบาดเจ็บ เหตุการณ์กลับตาลปัตรจนคนถูกเตะต้องมานั่งปลอบคนที่เตะตัวเองแทน

   "เฮ้!ร้องไห้ทำไม?" มินฮยอนถามคนตัวเล็กที่กำลังสะอื้นอย่างหนัก ดูเหมือนเขาจะทำให้เรื่องมันบานปลายซะแล้ว
ถ้าชเว มินกิได้เป่าปี่แล้วไม่มีทางหยุดได้ง่ายๆแน่ๆ

   "ขา...ขาหายเจ็บแล้วหรอ?"

   คนถูกถามยิ้มจนตาหยี แล้วลุกขึ้นกระโดดสูงๆให้อีกคนดูแทนคำตอบว่าที่ผ่านมาคือการแสดงละครของเขาทั้งหมด 

   "หายแล้ว..."

   "ทำไมชอบแกล้งกันอยู่เรื่อยเลย? ตัวเองไม่เจ็บซักหน่อยทำไมต้องหลอกกันด้วย...นิสัยไม่ดี!"

   สิ้นเสียงขู่ฟ่อๆของกระต่ายน้อยตากลมก็ค้อนเขาตาเขียว เจ้าของมันจะรู้ไหมนะว่าท่าทางที่ตัวเองตั้งใจทำให้ดูน่ากลัวนี่ยังห่างไกลจากคำนั้นอีกเยอะ เพราะมันน่ารักจนเขาต้องกลั้นยิ้มแล้วทำหน้าสำนึกผิดจนปวดแก้มอยู่นี้ไงล่ะ

   ทำไมถึงชอบแกล้งน่ะหรอ?

   คำตอบมันง่ายนิดเดียวก็เพราะนายน่ารักไงล่ะชเว มินกิ นายมันน่ารักตั้งแต่หน้าตา นิสัย ตอนดีใจก็น่ารัก ตอนโกรธก็น่ารักไม่มีส่วนไหนของนายที่ไม่น่ารักเลย แล้วดูนายสิ!ยิ้มให้คนอื่น คุยกับคนอื่นแต่ทีกับฉันตั้งแต่ขึ้นม.ปลายมาก็ทำเป็นเย็นชาอย่างงั้นหรอ?ฉันอยากคุยกับนายเหมือนคนอื่นบ้างแต่นายก็ทำเป็นมองไม่เห็น สุดท้ายฉันก็ต้องคอยแกล้งนายอยู่แบบนี้เพื่อให้นายหันมาสนใจกันไง

   "ไม่แกล้งแล้วๆ...กลับบ้านกันนะ"

   "อืออออ"

   ฮวัง มินฮยอนวัย 16 ปีหุบยิ้มไม่ได้เลยตอนที่รู้สึกว่าไหล่ของคนตัวเล็กเบียดมาโดนต้นแขน ตอนที่ก้มหน้าลงไปแล้วได้กลิ่นแชมพูกลิ่นสตรอเบอรี่ของมินกิ หรือตอนที่ก้มลงไปมองที่พื้นแล้วเห็นว่าเราทั้งคู่กำลังก้าวขาข้างเดียวกัน

   "นี่นายเปียกหมดแล้วถือร่มดีๆสิฮัง มินฮยอน" มินกิบอกพร้อมกับดันร่มไปทางมินฮยอน
   "เดินเฉยๆเถอะหน่า"
   ชเว มินกิวัย 16 ปีไม่รู้ว่าความรู้สึกปั่นป่วนนี้คืออะไร มันเป็นทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆฮวัง มินฮยอนและเขาไม่ชอบที่มันไม่ปกติ ไม่ชอบกลิ่นสบู่หอมๆของเขาที่ทำให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้กลิ่น ไม่ชอบรอยยิ้มแบบนี้ที่มินฮยอนกำลังทำอยู่ตอนนี้...มันทำให้เขาไม่ปกติ เหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง

   แต่...
   'ไม่อยากให้ถึงบ้านเลย'
 
   จะให้มินกิรู้ไม่ได้!
   จะให้มินฮยอนรู้ไม่ได้!
 
   มินฮยอนหยุดมองมินกิที่อยู่ๆก็หยุดเดินเอาดื้อๆด้วยสีหน้างุนงง พอหันเห็นร้านเค้กข้างทางที่สมัยม.ต้นเคยแวะมากินด้วยกันบ่อยๆก็เข้าใจได้ทันที พร้อมๆกับรอยยิ้มที่ปรกฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าของเขา
   "นี่ฮัง มินฮยอน...แวะกินเค้กกันก่อนไหม?"