I hate you I love you
...I hate you I love you...
คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่ผมถูกห่
ไม่ว่าจะเบียดตัวหาไออุ่นจากอ้
ผมก็ยังรู้สึกราวกับว่าเดินตั
ใช่แล้ว...
ไม่เคยปราณีกันเลย
ภายในห้องนอนเขาเงียบเฉียบราวกั
ผมนึกสงสัยว่าเมื่อคนเราอยู่
เราจะได้ยินเสียงหัวใจดังขึ้
ทั้งของฉัน
และของนาย
ผมลืมตาโพลงท่ามกลางความมืด กลิ่นของเขายังคงอบอวลชวนให้
ผมรักทุกอย่างที่เป็นเขา ทั้งแววตา น้ำเสียง
ทุกอย่างที่หลอมรวมเป็
แค่เขาเอ่ยปากไม่ว่าอยู่ที่
ช่างน่าตลกแต่กลับเป็นเรื่องจริ
ยิ่งใช้เวลาไปกับเสียงเข็มนาฬิ
ผมใช้เวลาแต่ละวินาที แต่ละนาทีเพื่อคิดถึงเขา แล้วเขาล่ะ...
ในความคิดของนายจะมีฉันซักกี่
แล้วก็ยิ่งเสียเวลาขึ้นไปอีก
เมื่อผมพบว่าผมไม่สามารถถอนตั
และผมก็มีความสุขกับความสัมพั
บ้าชะมัด!
หัวใจคนเรามันแปลกแบบนี้นี่เอง
ทั้งๆที่รู้ว่าอยู่ใกล้ๆแล้
แต่ก็ยังเลือกที่จะเจ็บเพราะรั
ผมต้องทำยังไง?
วันนี้ผมอยู่กับเขา
แล้วพรุ่งนี้ก็ต้องมองเขาอยู่กั
จริงๆแล้วผมมีความสุขอย่างนั้
เปล่าเลย...ผมหลอกตัวเอง
.
.
.
ถ้าผมมีความสุขจริง ผมคงไม่ต้องซ่อนน้ำตาทุกครั้งที่
ผมแค่หลอกตัวเองเพื่อให้มี
“ไหวไหม?” แบคโฮก้มลงถามผมทันทีที่คู่รั
ผมพยักหน้าก่อนจะถูกแบคโฮดึ
“ทำไมมันใจร้ายจังวะ?”
บางทีคนใจร้ายก็ไม่ใช่คนผิ
คนที่เลือกทำร้ายหัวใจตัวเองอย่
รู้ว่
คนผิดคือชเว มินกิคนนี้เอง
“มินกิ!”
ถึงจะได้ยินแค่เสียงแต่ผมก็รู้
ผมมองเขามานาน นานพอจนรู้จักเขาดีกว่ารู้จักตั
“จะทำเป็นไม่ได้ยินไปอีกนานไหม!
เมื่อถึงเวลาเผชิญหน้า
ผมก็เลือกที่จะปกปิดความอ่
“มีอะไร?”
“นายกับไอ้แบคโฮ...” เขาตวาดเสียงดังลั่นแต่ผมทำเป็
“แค่แบคโฮมินฮยอน”
“จะอะไรก็ช่างฉันเห็น”
ผมเผลอหัวเราะออกมาเบาๆและนั้
ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปทำแค่
นายสนใจฉันด้วยหรอมินฮยอน?
“ตอบมา!” เขาเขย่าตัวผมราวกับอยากจะให้
ฉันเจ็บนะมินฮยอน
ยิ่งนายทำเป็นสนใจ...ฉันก็ยิ่
ทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้ล่ะฮวัง มินฮยอนนายคิดว่าตัวเองเป็นใคร?
นายทำร้ายจิตใจฉันได้ฝ่ายเดี
ทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้เพราะฉั
หรือเพราะนายคิดว่าฉันรักนาย?
คนที่รักมากกว่าต้องยอมทนอยู่
ผมอยากตะโกนความจริงพวกนี้ใส่
หลายร้อยครั้งที่
แต่มันก็เหมือนพูดกับกำแพง เพราะสุดท้ายผมก็ไม่เคยกล้าพู
เพราะผมไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง
ตั้งแต่วันแรกที่เราตกลงเป็นเซ็
ผมก็ทำเหมือนหัวใจเป็นแค่แก้
และผมก็ยื่นแก้วใบนั้นใส่มื
โดยรู้ดีว่าเขาจะไม่ถนอมมัน
รู้ว่าวันหนึ่งเขาอาจจะปามั
และทำเพียงแค่ยืนมองเศษแก้
แต่ผมก็อยากส่งแก้วใบนั้นให้
.
.
.
เรื่องของเรามักจบลงบนเตียงเสมอ
บางครั้งมันมีความสุ
แต่บางครั้งมันกลับมอบความเจ็
ผมอยากเกลียดทุกสัมผัสหยาบคายที่
เกลียดรสจูบจาบจ้วงที่เขาเพี
เกลียดเสียงครางต่ำของเขาเมื่
เกลียดทุกหยาดเหงื่อที่
แต่ผมกลับโดดเดี่ยวเหลือเกิน...
“หย...ฮึก..หยุดเถอะ...มินฮยอน.
“หยุดงั้นหรอ?แล้วใครกันล่ะเป็
เขาไม่สนใจคำขอร้องของผม และมันยิ่งทำให้เขาเพิ่มความเร็
หัวใจของผมไม่เคยมีความหมายกั
น้ำตาของผมก็คงมีค่าเท่ากัน...
บอกหน่อยสิ
ทำยังไงนายถึงจะรักฉัน?
“มินกินายมีศักดิ์ศรีซะบ้างสิ มันไม่ได้รักนายได้ยินไหม?มั
ผมได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมา ไม่ใช่ว่าไม่รู้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากมีศักดิ์ศรี
แต่ผมเคยหนีออกมาแล้วและก็พบว่
“ฉันขอโทษ” แบคโฮบอกเสียงอ่อน คงรู้สึกผิดที่ทำให้ผมร้องไห้
ไม่มีใครทำให้ฉันร้องไห้ได้
นอกจากฉันเองหรอกแบคโฮ
“เลิกรักมันไม่ได้หรอวะ?นายจะมี
ผมส่ายหน้า จะให้เลิกรักเขาได้ยังไงในเมื่
แค่ไม่มีเขาวันเดียวหัวใจมันก็
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าระหว่างรั
“เราทำไม่ได้...เราทำไม่ได้”
.
.
.
ผมพลาดแล้วที่รักเขา กับความสัมพันธ์ที่เรียกร้
ผมนอนลืมตาท่ามกลางความมืดมิ
กลิ่นกายของเขาที่เคยดึงดู
ดังขึ้น...
ดังขึ้น...
ผมหลงไหลทุกอย่างที่หลอมรวมเป็
และผมเกลียดมันจับใจ...
เพราะลมหายใจนั่นไม่ใช่หรอที่ทำให้ผมไม่อาจครอบครองเขาได้
และหากผมพรากมันจากเขาได้...
เขาก็จะเป็นของผมคนเดียว
ไม่ต้องโหยหาความรักจากเขา
ไม่ต้องซ่อนสายตาเวลามองเขารั
ไม่ต้องเจ็บปวดที่ได้เห็
อีกต่อไป
.
.
.
อีกต่อไป
.
.
.
รออีกหน่อยนะที่รัก...
แล้วฉันจะตามนายไป
ไปในที่ที่มีแต่ฉันกับนาย
ตลอดกาล...
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น