ผมชื่อตี๋
ผมชื่อตี๋ครับ
จริงๆมีชื่อที่แม่ตั้งให้ดีๆ
เพื่อนที่โรงเรียนก็เรียกกันแต่
เวลามีใครถามชื่อผมก็จะตอบไปทุ
แต่สุดท้ายเค้าก็พากันเรียกมิ
“ชื่อตี๋ไม่เห็นจะเหมาะกั
พวกผู้หญิงชอบบอกแบบนั้น
ผมไม่สนใจหรอกครับว่ามั
เพราะผมเป็นตี๋ของหมวยเล็กคนเดี
ใครคือหมวยเล็กน่ะหรอครับ?
ก็นี่ไง...
หมวยเล็กลูกชายคนเล็กของเจ้
เป็นผู้ชายแล้วทำไมเรียกหมวยเล็
ฮ่าฮา...
ผมไม่ได้สับสนนะ
หมวยเล็กชื่อหมวยเล็กจริงๆ
แปะเจ้าของร้านชำบอกตั้งแก้เคล็ด
เพราะแกอยากได้ลูกชายสองคน
คนโตให้ชื่อตี๋ใหญ่
คนเล็กให้ชื่อหมวยเล็ก
หมวยเล็กตัวเล็กสมชื่อ
ไปไหนมาไหนก็โดนเค้าแกล้ง
แต่พวกนั้นก็โดนต่อยคว่ำหมด
ก็หมวยเล็กนั่นล่ะที่ไปต่อยเค้า
หมวยเล็กเกลียดที่สุดคือถูกชมว่
เวลาโดนชมจะทำหน้ายู่ยี่น่าบี
ยิ่งไม่ชอบยิ่งน่ารัก
“เอาไร!?” หมวยเล็กถามเสียงห้าว วางกล้ามใหญ่โตตอนเดินมาหาผม
“เป๊ปซี่ใส่น้ำแข็งถุงดิหิวน้ำ”
ผมสั่งแล้วยืนมองหมวยเล็กตักน้ำแข็งใส่ถุงพลาสติ
ผมสั่งแล้วยืนมองหมวยเล็กตักน้ำแข็งใส่ถุงพลาสติ
อย่าหาว่าอวยเลยเหอะ
หมวยเล็กทำเป๊ปซี่ใส่น้ำแข็งอร่
“มึงมาก็ดีไอ้มิน”
“อะไรอ่ะเฮีย?”
เฮียหรือพี่ตี๋ใหญ่เผยิดหน้
“พามันไปร้านเครื่องเขียนหน่
หมวยเล็กเดินกลับมาพร้อมกับถุ
“อร่อยว่ะหมวย”
“อร่อยก็จ่ายมา13บาท” ว่าแล้วแบมือยื่
“เขี้ยวว่ะ” ผมบ่นแล้ววางเงินลงบนมือหมวย
เขินจนไม่กล้าแม้แต่จะให้ปลายนิ้วแต่
เขินจนไม่กล้าแม้แต่จะให้ปลายนิ้วแต่
“แล้วหมวยไม่มีอะไรอ่ะเค้
“ไม้ไอติม”
โหหหหหหหหห
โรงเรียนหมวยแม่งโคตรมุ้งมิ้ง
อยู่ม.6แล้วยังให้ทำบ้านจากไม้
โคตรได้!
“อะไรของมึงตี๋?”
“ป่าว...ไปป่าวขึ้นรถมาดิ”
“แปปหยิบเงินก่อน”
“มันไม่ได้ก็เอามาให้เค้
ผมนั่งมองหมวยเล็กพยายามขึ้
ก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปช่วย
“ได้ไงนี่มันงานกูนะ”
“ใครจะรู้ล่ะว่าเค้าทำให้หมวย เอามานี้เหอะช้า”
ผมแย่งไม้ไอติมมาทากาวแล้วทำเป็
“ขอบคุณนะตี๋”
เชรดดดด
โคตรคุ้มตี๋บอกเลย
เอามาให้ทำสิบหลังยังไหว!
“มึงอยากกินอะไรไหม?”
ผมหยุดมือแล้วคิดแปปนึง คนอย่างหมวยถ้าไม่รับน้ำใจไว้
“กินอยู่อย่างเดียวอ่ะไม่เบื่
“ไม่เบื่อชอบ”
“เหอะ...”
ชอบมึงอ่ะหมวยยยยยยยย
ชอบมึงอ่ะ
รู้ตัวซักทีสิโว๊ยย
หมวยเล็กมาบ้านพร้อมด้วยบ้
ยิ้มแฉ่งมาแบบนั้นสงสัยได้
ยิ้มแฉ่งมาแบบนั้นสงสัยได้
โคตรน่ารักเลยแม่ม!
“มีไรป่าวหมวย?”
“ได้คะแนนเต็มเลยตี๋”
ผมยิ้มตามหมวยเล็กแล้วยกมือขยี้
“กูเอาเป๊ปซี่มาให้ด้วยนะ” หมวยบอกพร้อมกับปัดมือผมออก
“โหจำได้ด้วยหรอว่าเค้าชอบกิน” ผมแกล้งบอกแล้วรับมาดูด “อร่อยว่ะหมวย”
“เวอร์ล่ะ”
“ไม่เวอร์ๆหมวยทำเป๊ปซี่อร่อยที่
“ไอ้ตี๋!เลิกพูดไม่งั้นต่
“ไม่กลัวหรอก”
“กวนตีนว่ะตี๋” หมวยบ่นกระปอดกระแปด
“เค้าก็กวนแค่หมวยเล็กคนเดียวอ่
หมวยเล็กหันมาค้อนความไวพอๆกั
ผมส่ายหน้าแต่ยังไม่วายทำหน้าล้
“ไอ้ตี๋”
“ไม่แกล้งก็ได้ แล้วครูเค้าว่าไงบ้างอ่ะ”
แล้วหมวยเล็กก็ทำตาเป็นประกายอี
ผมนั่งฟังหมวยเล็กเล่าจนฟ้าเริ่
“กลับบ้านไหมเดี๋ยวเค้าไปส่ง”
“ไปเองได้บ้านอยู่แค่นี้เอง”
ผมส่ายหน้าแล้วลากหมวยให้ขึ้
“ตัวหนักว่ะหมวยอ้วนขึ้นหรอ?”
“ทำไมอ้วนแล้วมันหนักหัวหรอ?”
พอได้ยินหมวยเล็กด่าผมก็หั
เซไปทางซ้ายทีขวาทีจนหมวยเล็กร้
เซไปทางซ้ายทีขวาทีจนหมวยเล็กร้
“ปั่นดีๆสิโว๊ยยยยยไอ้ตี๋บ้า!” หมวยตะโกนแล้วฟาดฝ่ามือลงบนหลั
“โอ๊ย!เจ็บนะเว้ยตีมาได้”
"โดนซะบ้างก็ดี"
เราเถียงกันไปเรื่อยจนมาถึงหน้าบ้านของหมวย
"เค้าไปแล้วนะหมวย"
"ตี๋"
ปั่นไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่หมวยก็เรียกให้หยุดซะก่อน
"เอา...เอาเป๊ปซี่ไหม?"
เอาหมวยกลับบ้านแทนได้ไหมล่ะครับ?
"เอาดิหิวพอดี"
เอาหมวยกลับบ้านแทนได้ไหมล่ะครับ?
"เอาดิหิวพอดี"
.end.
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น