อูรีเร็น

  

  ผมมองหาเขาผ่านม่านน้ำตาที่ก่อตัวขึ้นอย่างหนัก หลังจากคุณโบอาสั่งให้เราคำนับลาผู้ชม ผมไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าภาพลักษณ์ของผมผ่านกล้องของผู้กำกับจะเป็นยังไง อูรีเร็นของผมเคยเป็นคนที่ถูกหาได้ง่ายแม้ว่าจะมีคนมากมายเพียงใด แต่ชเว มินกิตอนนี้กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ทำไมถึงมีความแตกต่างขนาดนั้นทั้งๆที่เป็นคนๆเดียวกันนะ 

  เราสี่คนตัดสินใจเข้าร่วมรายการนี้เพื่อรักษาชื่อวงที่สุดท้ายก็เป็นเหมือนนามสกุลของพวกเรา  ในตอนนั้นเรารู้ว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะติดทั้ง4ใน11คนสุดท้าย เคยคิดกันเล่นๆว่าอาจจะมีแค่เร็นด้วยซ้ำที่ติด เพราะเขาเป็นคนที่ดังที่สุดแล้วในเราทั้งห้าคน แต่ผลมันกลับไม่เป็นแบบนั้น ในขณะที่ผม เจอาร์ และแบคโฮมีกระแสมากขึ้นๆ อูรีเร็นของเรากลับเป็นคนที่ได้แอร์ไทม์น้อยแทบจะที่สุดของรายการ การจัดอันดับของเขาบางครั้งเรียกว่าแทบจะยืนปากเหว ในการจัดอันดับครั้งสุดท้ายเขาถอดใจแล้วด้วยซ้ำ ใบหน้าของเขาแสดงถึงความหมดหวังออกมาอย่างที่ผมไม่เคยเห็น 

  ถึงเขาจะขี้แงไปบ้าง แต่หัวใจของเขาสู้กว่าใครๆ เพราะเรารู้เรื่องนี้ดีตอนนั้นหัวใจของพวกเราแทบจะแตกสลายไปพร้อมกับเขา แต่เพราะความรักของแฟนๆเขาก็รอดมาได้ เขาดีใจจนล้มไปกองกับพื้น ทำท่าทางน่ารักสมกับเป็นเขาจนอยากลงไปแกล้งทับให้เขาร้องด่า แต่ก็เปล่า...เราที่เหลือทำเพียงแค่มองเพื่อนๆของเขาในรายการวิ่งมากอดเขาเอาไว้ ชเว มินกิที่ไม่มีกระแสในรายการแต่อย่างน้อยก็ไม่ได้เหงาอย่างที่ใครๆกลัว 

  คืนก่อนการแข่งขันจบเรานั่งประชุมกันสี่คน เลือกมุมที่ไม่มีกล้องแล้วคุยกันถึงทิศทางหลังจากจบรายการ 

  "ฉันจะกลับไปรอพวกนายที่บ้านพร้อมกับพี่ยองมิน"เขาพูดเสียงใสเหมือนกับเด็กตัวเล็กๆ ผมรู้ดีว่าเขาอยากกลับบ้านแค่ไหนและตื่นเต้นเมื่อคิดถึงคนที่รออยู่ที่บ้าน 

  "อย่าเพิ่งถอดใจสิชเว เร็น!"แบคโฮตีไหล่เขาอย่างแรงแบบที่ชอบทำพอโดนตีกลับก็หัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งหลังจากที่อัดอั้นมานาน

  "ไม่ได้ถอดใจซักหน่อย!"เขาเถียงจริงจังจนปากยู่ไปข้างหน้า 

  "นี่ก็ผ่านตั้งกี่อีพีแล้วอันดับฉันก็ยังไม่ดี พรุ่งนี้ฉันคิดว่าจงฮยอนกับมินฮยอนน่าจะติด ส่วนนายอาจจะต้องลุ้นอันดับที่11นะแบคโฮ"

  ผมพยักหน้าเห็นด้วย ไม่รู้จะพูดอะไรให้เขาหายกังวล และก็ดูเหมือนตอนนี้พวกเราเป็นกังวลแทนเขาอีกต่างหาก 

  "โอ้ย!เลิกคิดมากเรื่องฉันซักทีเหอะ พวกนายทำให้ฉันดูแย่รู้ไหม...ขอแค่ใครในพวกเราติดก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง?"

  "มาทำกันให้ดีที่สุดเถอะ ผลจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องไปเสียใจอย่างน้อยก็ได้กลับบ้าน"ลีดเดอร์ของเราโอบเราไว้ด้วยกันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

  เห็นมินกิไหม? 

  ผมถามใครก็ตามที่เดินมาหาผม คนที่ผมอยากเห็นหน้าที่สุด คนที่ผมอยากกอดที่สุด คนที่ผมอยากพูดด้วยที่สุด 

  มันฟังดูเสียมารยาท...ผมรู้ แต่ผมแค่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงในเมื่อผมอยากเจอแต่ไม่สามารถไปหาเขาได้ แล้วเขาก็ไม่อยู่ในระยะสายตาของผม ผมกลัวว่าเขาจะเสียใจแล้วแอบไปร้องไห้ที่ไหนอยู่คนเดียว 

  ความกังวลของผมมีมากพอๆกับความเสียใจที่รู้ว่านอกจากผมแล้วไม่มีพวกเราติดอันดับเลย        

  เราพลาดตรงไหนกันนะ...

  "เฮ้ย!ร้องไห้ทำไม"แบคโฮคว้าคอผมไปกอด คอยอยู่ใกล้ๆไม่ห่าง ในช่วงที่ใครต่อใครเข้ามาแสดงความยินดีให้ผม เขาก็ยิ้มร่าเหมือนเป็นตัวเองที่เป็น1ใน11คน

  "เฮ้!อย่าร้องไห้สิ นายได้เดบิวต์นะมินฮยอน"ลีดเดอร์เดินยิ้มเข้ามาหาคว้าตัวผมไปกอด เขาควรจะได้สิ ตำแหน่งหัวหน้าวงควรเป็นของเขา เขาเคยได้ที่1ตั้งสองสัปดาห์...ทำไมนะ?

  หลังจากนั้นใครต่อใครก็เข้ามามากมาย พวกเขากอดผมแสดงความยินดีกับผม แต่ถ้าผลมันออกมาเป็นแบบนี้ผมก็อยากกลับบ้าน...ผมอยากกลับไปเป็นมินฮยอนของนิวอีสต์เหมือนเดิม ชื่อเสียงอะไรนั่นช่างมันเหอะ...ผมไม่เอาแล้ว

  "ฮัง มินฮยอน...ฮัง มิน...ฮยอน"เสียงใสๆที่ผมคุ้นเคยดังเบาๆขึ้นจากที่ไหนซักที่ใกล้ๆผม มีคนๆเดียวที่เรียกผมได้แบบนี้ คนที่ออกเสียงควบกล้ำไม่เก่งเอาซะเลย ชเว มินกิ

  ผมเห็นเขาแล้ว ยืนเขย่งขาเก้ๆกังๆอยู่แถวหลังสุด แววตาสดใสเหมือนจะล้อเลียนที่ผมร้องไห้อย่างหนักทั้งๆที่ควรจะดีใจ อูรีเร็นขี้แกล้งของผมกลับมาแล้ว ดูเหมือนจะหาทางแทรกตัวเข้ามาไม่ได้แล้วก็กำลังจะทิ้งผมไปหาคนอื่น...ไม่ได้นะ!

  "ชเว เร็นจะไปไหน?"ผมถามออกไปเสียงดุทันทีที่มีโอกาส 

  "อะไรเล่าก็คนมัน....เหวอออ!"เร็นเถียงปากยู่จนผมนึกหมั่นเขี้ยว ผมดึงตัวเขามากอดแล้วลูบหัวเบาๆ 

  "ฮยองขอกอดหน่อย"ไอ้มารฮยอนบินมาทำอะไรตอนนี้วะ 

  "อยู่ตรงนี้นะ!ห้ามไปไหน!"ผมสั่งแต่ก็ยังไม่ไว้ใจไอ้ตัวเล็กอยู่ดีเลยจับมือเขาไว้แน่น คนบ้าอะไรมนุษย์สัมพันธ์โครตดีเดี๋ยวโดนคนนู้นคนนี้เรียกไปกอด

  ผมกลับมากอดเขาอีกครั้งแต่ได้แค่ไม่นาน ใครๆก็อยากร่วมยินดีกับผม แต่ผมกลับคิดถึงคนแค่สี่คนเท่านั้นผมเห็นแก่ตัว ไม่มีมารยาทหรืออะไรก็แล้วแต่...แต่คนพวกนั้นเป็นครอบครัวของผม ครอบครัวที่ผมต้องจากไปปีครึ่งเชียวนะ

  "นายต้องคิดถึงฉันแน่ฮัง มินฮยอน"เจ้ากระต่ายน้อยที่ตอนนี้มีลูกน้องเพิ่มขึ้น จนถูกแต่งตั้งเป็นกัปตันกระต่ายเชิ่ดหน้าพูดอย่างถือดี คิม เจอาร์ที่อยู่แถวๆนั้นก็หัวเราะขึ้นมาด้วย 

  ผมดีใจนะที่ยังเห็นความร่าเริงในตัวเขา ใครกันนะทำให้อูรีเร็นที่แสนจะสดใสกลายเป็นคนเหี่ยวเฉาเหมือนพืชไร้น้ำมาเกือบตลอดสามเดือน  

  "ฉันก็ว่างั้นแหล่ะ"

  ฉันคงคิดถึงนาย แบคโฮ เจอาร์ พี่อาร่อนมากแน่ๆระหว่างที่ไม่อยู่ พวกนายแต่ละคนเวลาอยู่ด้วยกันเหมือนผู้ใหญ่กันซะที่ไหน พากันเล่นซนเหมือนเด็ก 

  เฮ้อออ...อยากกลับบ้านไปกับพวกนายจัง

  ฉันไม่อยู่ดูแลตัวเองกันดีๆนะ...

  รักพวกนายทุกคนเลย...