มายกลับมาในวันฝนตก
เมืองแหงนหน้ามองกลุ่มเมฆสีเทาที่เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วตามแรงลม ได้กลิ่นฝนลอยจางๆพร้อมกับสายลมเย็นปะทะหน้า เขาส่ายหัว บ่นพึมพำไปด้วย ขณะที่มือไม้ยังสาละวนยุ่งอยู่กับการเก็บผ้าที่เพิ่งเสียแรงตากไปเมื่อช่วงสายของวัน อีกเดี๋ยวมายคงมา เขานึกในใจ … เพื่อนสนิทที่มักกลับมาพร้อมกับสายฝน แม้จะไม่ได้เจอกันบ่อยด้วยตารางงานแสนยุ่งยากของมาย แต่ทุกครั้งที่ฝนตก มายจะมาทำตัวเหมือนแมวขี้เกียจข้างตัวเขาเสมอ เมืองเผลอมองหน้าเพื่อนสนิทบนป้ายโฆษณานานไปหน่อย จนกระทั้งเม็ดฝนหยดบนแก้มถึงได้รู้สึกตัว เขาถอนหายใจ … ภาวนาขอให้ตัวเองไม่เผลอมองมายนานๆแบบนี้ต่อหน้าเจ้าตัว ไม่อย่างนั้นเพื่อนสนิทของเขาคงรู้สึกไม่ดีแน่ๆ . . . มายไม่รู้ตัวหรอก ต่อให้เผลอมองนานเท่าไหร่ มายก็ไม่เคยคิดกับเมืองเกินกว่าเพื่อนสนิทเลยซักครั้ง เป็นแบบนี้แล้วจะให้ทำยังไงได้ เมืองหัวเราะในคอ บ่นพึมพำกับตัวเองแบบที่ชอบทำ ไม่นานแมวขี้เกียจที่ว่าก็เปิดประตูเข้ามา เมืองให้กุญแจคอนโดของตัวเองกับมาย เอาไว้เผื่อมายอยากมาหาเมื่อไหร่ก็เปิดเข้ามาได้เสมอ ประตูห้องก็เหมือนหัวใจของเมืองนั่นแห...
